Pewność zbawienia

Rozkminiałem sobie kiedyś, czy można być pewnym zbawienia? Żeby móc "zmierzyć się" z tym tematem trzeba najpierw odpowiedzieć sobie na dwa z pozoru proste pytania:

a) Co to jest "zbawienie"? 

b) Co to jest "pewność"?

I tu jest ciekawa sprawa. Słowo "zbawienie" bardzo często jest używane w kręgach chrześcijańskich, np. piosenkach (w języku angielskim słowo "save" czasami można przetłumaczyć jako "zbawić"), wykładach, zwiastowaniach, ewangelizacjach, kazaniach itp. (ileż to razy słyszałem zdania typu: "Jezus nas zbawił", "mamy zbawienie w Chrystusie" itd.), ale czy ktoś z Was, czytelników tego postu zastanawiał się kiedyś co to tak naprawdę jest "zbawienie"? Próbowaliście zdefiniować to słowo?

Ja tak :-) Nie posiłkując się żadną książką, wikipedią, ani niczym innym stworzyłem dwie własne definicje słowa "zbawienie". Oto one:

Wersja skrótowa (demo):

Zbawienie jest to odpuszczenie grzechów.

Wersja pełna:

Zbawienie jest to odpuszczenie grzechów osiągnięte dzięki śmierci Jezusa na krzyżu, dające nam możliwość pójścia do Nieba.

A teraz wytłumaczenie tej definicji:
Pan Bóg jest Święty, a my jesteśmy grzesznikami (Rzym. 3,23). Nikt, kto jest grzeszny nie może pójść do Nieba. Bóg jednak tak bardzo nas kocha, że daje nam tę możliwość (Rzym. 5,8). Grzesząc mamy pewien dług wobec Boga (Kol 2,14), ale Jezus umierając na krzyżu spłacił ten dług, przez co nasze grzechy mogą być odpuszczone (Rzym. 5,9). Przyjmując to odpuszczenie grzechów, przed Bogiem jesteśmy czyści (czyli bezgrzeszni), a więc możemy pójść do Nieba. To właśnie jest zbawienie.

Teraz co to jest "pewność"? Cóż, ja rozumiem to w ten sposób: Jeśli jestem czegoś pewien, to znaczy, że:
- jestem przekonany, że to coś się wydarzy
- wierzę/ufam, że to coś się wydarzy
- nie dopuszczam możliwości, że to coś miałoby się nie wydarzyć (wtedy byłbym "prawie pewien")
- nie mam żadnej wątpliwości, że to coś się wydarzy

Teraz dopiero mogę odpowiedzieć na pytanie, czy można być pewnym zbawienia? A więc tak:
Jeśli rzeczywiście szczerze wierzę w Boga, przyjąłem Go do swojego serca, jeżeli wierzę, że Jezus umarł za moje grzechy i nie mam co do tego żadnej wątpliwości (tzn. naprawdę wierzę, a nie przypuszczam, że tak było) to jednocześnie jestem pewien tego, że mój dług wobec Boga został spłacony, czyli mogę pójść do Nieba, a więc jestem pewien zbawienia. Jeżeli pojawia się u mnie choć odrobina niepewności, czy aby na pewno jestem zbawiony, to znaczy, że moja wiara w Boga nie jest do końca szczera.

Po co chodzić do kościoła?

Czym jest "chodzenie do kościoła"? Rytuałem który sprawia, że jesteśmy postrzegani przez innych ludzi jako "ci dobrzy/ pobożni"?
Gdy ktoś mówi: "chodzę do kościoła" to z reguły uważamy taką osobę za wierzącą, natomiast gdy ktoś mówi, że nie chodzi do kościoła to jego "poziom pobożności" spada w naszych oczach?

A co na ten temat myśli Pan Bóg? Może wyobrażamy sobie, że gdy kiedyś staniemy przed nim na Sądzie Ostatecznym i On spyta nas: "chodziłeś do kościoła?" a my odpowiemy z dumą: "tak!" to zdobędziemy wielkiego plusa, a jeśli będziemy musieli powiedzieć: "nie..." to minusa?

Hmmmm... a co by było gdyby Bóg nie zapytał: "CZY chodziłeś do kościoła?", tylko: "PO CO chodziłeś do kościoła?"
- yyy... bo ksiądz kazał
- bo myślałem, że Ty, Boże to docenisz
- bo tak mnie rodzice nauczyli
- bo cała rodzina szła, więc szedłem z nimi
- bo nie chciałem, żeby znajomi widzieli, że nie chodzę
- bo to tak ładnie, pobożnie brzmi: "chodzę do kościoła!"
- bo myślałem, że tak trzeba

A może ktoś odpowiedziałby bardzo pobożnie:
- żeby słuchać Słowa Bożego

yyy... serio?... W każdą niedzielę rano nachodziła cię myśl: "ależ mam ochotę dzisiaj posłuchać kazania! na pewno dowiem się czegoś nowego, ciekawego na temat Boga, może poznam jakieś praktyczne rady jak mam żyć w codziennym życiu by się Bogu podobać... pośpiewam pieśni na chwałę Boga! będzie super! Idę do kościoła!" - ...serio???

Być może czasami ktoś ma takie nastawienie, ale nie wierzę, że w każdą niedzielę w roku tak jest (a w okresie adwentowym i pasyjnym częściej).
Raczej stawiałbym na: "Dzisiaj jest niedziela. Trzeba iść do kościoła. Idę."
I nawet jeśli przez cały czas będziemy tam siedzieć i rozmyślać o niebieskich migdałkach to nasze sumienie będzie spokojne, bo przecież "byliśmy w kościele!", a inni ludzie (którzy nie znają naszych myśli) wyrobią sobie o nas dobre zdanie.

Czy owo "chodzenie do kościoła" dla samego faktu, że się tam chodzi ma jakikolwiek sens? Czy podświadomie nie zaczynamy tego traktować jako dobrego uczynku którym zasłużymy sobie na Boże błogosławieństwo i/lub zbawienie?

Ale wobec tego, jeśli danej niedzieli kompletnie nie mam ochoty tam iść to mogę po prostu zostać w domu, czy też powinienem mimo wszystko się zmusić z nadzieją, że może akurat coś do mnie trafi?

Hmmm... Myślę, że mimo wszystko warto iść. Najbardziej poruszające nas słowa przychodzą zwykle niespodziewanie (przynajmniej w moim życiu tak jest). Poza tym, niech potem nikt nie narzeka, że Bóg nic do niego nie mówi, skoro pozbawia Go świetnej okazji by poruszył jego serce.

Tak ogólnie to... moim zdaniem kościół powinien być miejscem gdzie możemy:
- wysłuchać rozważania jakiegoś fragmentu Biblijnego
- razem z innymi ludźmi uwielbiać Boga poprzez np. śpiewanie pieśni
- przystępować do spowiedzi i komunii św.
I chyba z takim nastawieniem powinniśmy tam chodzić.

Jeśli szczerze wierzymy w Boga to chęć poznawania Biblii, uwielbiania Go i wyznawania swoich grzechów powinna sama wypływać z naszej wiary, a nie być przykrym obowiązkiem, do którego musimy się przymuszać.

Pojawia się jednak pytanie co zrobić w sytuacji, gdy forma nabożeństwa w naszym kościele jest wybitnie zniechęcająca, tzn. np. kazania są nudne... i ogólnie kiepskie, przez co mimo naszych najszczerszych chęci nic nam one nie dają, a śpiew jest tak wolny, a słowa pieśni tak archaiczne, że sami do końca nie wiemy o czym śpiewamy, natomiast komunia jest 2 razy w roku... czy w takiej sytuacji powinienem mimo wszystko co niedzielę chodzić do tego samego miejsca w którym zostałem ochrzczony i (w przypadku wyznania ewangelickiego) konfirmowany? czy też mam prawo
poszukać innego zboru, w którym lepiej będę mógł budować swoją wiarę, lub zostawać w domu i starać się samemu rozważać Boże Słowo, modlić itd.?

Cóż, uważam (przypominam, że cały ten post i ogólnie cały ten blog wyraża moje osobiste zdanie, którego nikomu nie chcę narzucać, ani nie upieram się, że nigdy swoich poglądów nie zmienię) że w takiej sytuacji trzeba:

a) Po pierwsze: modlić się o swój kościół:
- o mądrość dla księdza, który głosi Słowo Boże i wybiera pieśni
- o zdolności dla organisty, żeby potrafił dobrze "pociągnąć" śpiew
- o ludzi, by chcieli się zaangażować w zmianę formy
- o kościół, by "stale się reformował".

b) Po drugie: zaproponować zmiany. Gdy coś nam się nie podoba, to najłatwiej jest się odczepić i pójść gdzie indziej, jednak sztuka odpowiedzialności polega na tym, by jeśli zależy nam na naszym kościele (a chyba powinno) to starać się pomóc mu się zmieniać. Być może wystarczy podejść do księdza i zaproponować jakieś inne pieśni, albo inną formę liturgii. A może zaproponować by od czasu do czasu robić nabożeństwa młodzieżowe? Myślisz, że to i tak nic nie da? Od czegoś trzeba zacząć, a jeśli będzie to połączone z modlitwą to pamiętaj, że Bóg potrafi czynić cuda :)

c) Po trzecie: sam się włącz w te zmiany. Pokaż (Bogu, księdzu, innym ludziom i sobie), że ci zależy. Jeśli zaproponowałeś nabożeństwo młodzieżowe to sam się w to zaangażuj. Nie bądź osobą która tylko rzuca pomysłami które inni powinni zrealizować (takich ludzi jest zawsze zbyt wielu), tylko sam poświęć swój czas i siły w służbie dla kościoła. Pokaż, że ci zależy.

A co w sytuacji, gdyby kiedyś Kościół zszedł na złą drogą i głosił nauki niezgodne z Biblią (np. w Szwecji z tego co mi wiadomo, w kościele mówią, że homoseksualizm nie jest niczym złym i biskupem jest lesbijka)? Przecież w takiej sytuacji jeden, zwykły, szary człowiek nic nie zdziała...

Cóż... obym nigdy w takiej sytuacji się nie znalazł, ale w razie gdyby, to... wtedy (przypominam jeszcze raz, że to moje osobiste rozkminy) trzeba się rozejrzeć za innym kościołem (nigdy nie przestając się modlić o ten dotychczasowy), w którym będzie zwiastowane Słowo Boże zgodnie z naszym przekonaniem. Wierzę, że do końca świata takie zbory będą istnieć. Bóg nie zostawi nikogo w samotności.

Inspiracja:
"Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego, i nastaw się na słuchanie, gdyż jest to lepsze niż ofiary składane przez głupich" Kazn Sal 4,17a